หายไปนานนนนนนน เลยครับ วันนี้คิดว่าอากาศคงจะกลับมาหนาวอีกครั้ง หรือหนักกว่านั้นหิมะ อาจจะตกก็เป็นได้ เพราะผมมานั่งเขียน Blog (ประชดตัวเองซะอย่างนั้น) ที่ผ่านมาก็ไม่ได้ติดงานอะไรมากมาย จนไม่มีเวลามาอัพเดทหรอกครับ ส่วนใหญ่จะติดหญิงซะมากกว่า (เอาเข้าไป) เป็นความขี้เกียจส่วนบุคคลจริงๆ ขอยอมรับผิดครับ สำหรับใครที่รออ่านเรื่องไม่เป็นเรื่องของผม ต้องขออภัยอย่างยิ่ง เอาไว้จะทยอยลงให้อ่านกันครับ ถ้าอยากอ่านกันนะ (จะมีใครอยากอ่านไหมเนี่ย)

วันนี้มาเรียกน้ำย่อยกับ เจ้าหนูลูกรัก น้องจอมขวัญ ในมาดของว่าที่ The Star ประจำปี…ปี….ไหน อะ อีกสัก 15 ปี ข้างหน้าแล้วกันครับ ดูการเตรียมความพร้อมของเจ้าหนูจอมกันดู อย่าลืมคอมเมนต์ เป็นกำลังใจให้หนูจอมด้วยนะครับ

Posted on January 16th, 2008 by ทอม
Filed under: พ่อคนหนึ่ง | 2 Comments »

สวัสดีครับ ไม่ได้อัพเดท Blog ซะนานเลย สำหรับแฟนๆ Weloveblog ก็ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมยังอยู่รอดปลอดภัยและสบายดี ที่หายไปช่วงนี้ก็เพราะว่าหนีไปทำงานประจำครับ เลยต้องปรับตัวอะไรหลายๆ อย่างให้เข้ากับวัฒนธรรมการทำงานของออฟฟิศใหม่ ซึ่งก็เป็นไปได้ด้วยดี ช่วงนี้ชีวิตเริ่มมีจังหวะที่ดีขึ้น ถึงจะไม่หวือหวา โลดโผน เหมือนเมื่อก่อน แต่ก็ไม่แน่นิ่งเหมือนยืนอยู่กับที่นะครับ

ทักทายกันมาพอสมควรมาเข้าเรื่องกันดีกว่า

ที่ผ่านมาจะเห็นว่าเรื่องราวใน blog เกือบร้อยละร้อย เป็นเรื่องของความรู้สึกล้วนๆ ไม่ได้มีเรื่องประเทืองปัญญาสำหรับผู้อ่านเท่าไหร่ ผมเลยคิดที่จะนำเสนอสิ่งที่เป็นประโยชน์ หรืออะไรที่ใหม่ๆ ขึ้นใน weloveblog ซึ่งเป็นความตั้งใจที่คิดมานานแล้วครับ นานมากจนลืมๆ จำๆ ไปหลายรอบแล้ว …

และแล้วตอนนี้ผมก็ได้เรื่องที่ดูเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมาแล้ว ครับเรื่องที่ผมจะนำเสนอต่อจากนี้ไป เป็นเรื่องเกี่ยวกับการวิ่ง การออกกำลังที่ทำได้ง่ายที่สุด ทุกที่ ทุกเวลา  แต่เดี่ยวก่อน ถ้าเป็นการวิ่งแบบทั่วๆไป ดูเหมือนจะเป็นเรื่องพื้นๆ ไม่น่าสนใจอะไรใช่ไหมครับ ที่ผมกำลังนำเสนอมันมีอะไรมากกว่านั้นแน่นอนครับ

Read more…

Posted on September 30th, 2007 by ทอม
Filed under: nike+ipod | 8 Comments »

ผมเดินออกจากลิฟท์ เมื่อประตูลิฟท์เปิดออก เท้าทั้งสองข้างพยายามเบี่ยงเบนพาร่างกายเดินตรงไปที่หน้าต่าง แทนที่จะเดินเข้าห้องทำงานเหมือนที่เคย วันนี้คืออีกวันในฤดูฝน ที่ผมต้องเสียใจกับเรื่องซ้ำซาก เรื่องซ้ำซากที่มีอิทธิพลต่อความรู้สึกอย่างร้ายกาจ จนต่อมน้ำตาต้องออกแรงทำงานกันอีกครั้ง

ฝนตกปอยๆ ผมยืนอยู่ริมหน้าต่างของตึกชั้นที่ 7 ลมจากภายนอกอาคารพัดหอบเอาฝนเม็ดน้อย เข้ามาไล้สองแก้ม ท่าทีเหมือนจะปาดน้ำตาบนหน้าใบเศร้าใบนี้ ผมคิดขอบคุณลมและเม็ดฝนอยู่ในใจ ถึงแม้มันจะไม่สามารถทำให้ผมตื่นจากความรู้สึกแย่ๆ ได้ก็ตาม อย่างน้อยมันก็ยังมีน้ำใจกว่าใครบางคน ที่คงไม่ได้รู้สึกอะไรกับผลที่เกิดขึ้นกับผมครั้งนี้

ลมยังพัดหอบเม็ดฝนเข้ามาทางหน้าต่างอย่างต่อเนื่อง เช่นเดียวกับต่อมน้ำตาที่ทำงานสอดรับกับลมและฝนอย่างขยันขันแข็ง ความรู้สึกแย่ๆ ที่เป็นตัวบงการให้ต่อมน้ำตาต้องออกแรง มันไม่ได้เป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับชีวิตของผม แต่ถึงกระนั้นผมก็ไม่สามารถทำความคุ้นเคยกับมันได้สักที

ความจริงก็คือ เรื่องบางเรื่องผมไม่มีหน้าที่ ที่จะต้องไปทำความเข้าใจกับมัน เพราะที่สุดแล้วมันไม่มีความเข้าใจให้ผมได้สบายใจเลย การพยายามวิ่งทำความเข้าใจกับเรื่องพวกนี้นอกจากจะทำร้ายความรู้สึกตัวเองตลอดเวลาแล้ว ยังทำร้ายคนรอบข้างที่อยู่ในระยะทำการของความรู้สึกเราอีกด้วย

เลิกทำความเข้าใจ เลิกมานั่งคิด นั่งถามว่า “ทำไม” “เพราะอะไร” เสียที ผมพูดกับความรู้สึกอ่อนล้าในใจ ตอนนี้ผมไม่ได้อยู่ริมหน้าต่างชั้น 7 แล้ว  ผมกำลังก้าวขึ้นบันไดไปที่ดาดฟ้า ประตูดาดฟ้าไม่ได้ปิดไว้อย่างสนิท ทำให้แสงที่ไม่สว่างนักในฤดูฝนผ่านช่องประตูเข้ามา ถึงไม่ได้เป็นแสงสว่างที่สวยเหมือนในฤดูอื่นๆ สำหรับผมตอนนี้มันก็ดูจะเป็นทางสว่างที่ดีที่สุด ผมเปิดประตูดาดฟ้าออกไปหาแสงสว่าง อากาศบนดาดฟ้าตึกขนาด 8 ชั้น ดีอย่างไม่ธรรมดาเลย รู้อย่างนี้ผมน่าจะก้าวออกมาเสียตั้งแต่ทีแรก ทนอยู่กับการทำความเข้าใจที่มันไม่เคยได้เข้าใจมาตั้งนาน

ตอนนี้ฝนเริ่มพากันตกหนักขึ้น ดูเหมือนมันจะมาร่วมไว้อาลัยให้กับผม ที่ได้ตายจากความรู้สึกของใครบางคน…

Posted on August 11th, 2007 by ทอม
Filed under: ความรัก, ตามมุมมอง | 9 Comments »